چرا همه طناز طباطبایی را دوست دارند؟

راستان | این واقعیتی است که در هرجمع کمی سینمایی، تا اسمی از طناز طباطبایی به میان می‌آید چهره‌ها گشوده می‌شود. بازیگر ۴۲ ساله و مجرد  سینمای ایران، با جدیت و تلاش ذره ذره برای  خود احترام و اعتبار از این سینما به دست آورده است. دختر یک تاجر فرش که در قم به دنیا آمد و فاصله اش با دنیای سینما به نظر یک کهکشان راه شیری بود، اما با تیزهوشی و وسواس و ظرافت کار خود را در این سینما دنبال کرد. نه اسیر حاشیه شد و نه اسیر  چاپلوسان.

به رغم چهره خوبش ترجیح داد سینما را از راه درستش دنبال کند. پس رفت دانشگاه و بعد هم  از سریال‌ها شروع کرد. شاید یادش بیاید که در اولین فیلم سینمایی اش یعنی دیشب باباتو دیدم آیدا با صلاحدید رسول صدرعاملی و بازیگردان جوانش هانیه توسلی، او نقش بسیار کوچکی گرفت و نامش بعد از سوفی کیانی و خاطره اسدی و شراره دولت ابادی آمد. به هیچ گعده‌ای پای نگذاشت به هیچ سرمایه گذار و یا کارگردانی باج نداد وماجرا‌های عاشقانه اش را کنترل کرد، گاه  بدشانسی آورد، کار‌های خوبش دیده نشدند، اما صبوری کرد. برای همین  است که وقتی سیمرغ بازیگری را می‌برد در چهره اش نه فقط شادی که آسودگی است. این که بالاخره به هدفش رسیده.

طناز طباطبایی کم کار است. حتی وفور پلتفرم‌ها هم او را به پرکاری وا نداشت. او می‌داند که با دوتا سیمرغ تقریبا پیاپی برای شنای پروانه و بی رویا، به قله رسیده است. آخرین فیلمی که از او دیدیم بی رویا بوده و آخرین سریال یاغی و آخرین نمایش هم کنسرت سی صد.

منتظر رویت دوباره چهره دلنشین و هنر بی بدیلش در بازیگری هستیم. خانم طناز کجایید؟